Publiczne Przedszkole Nr 11 w Pile

Przeciwdziałanie przemocy w rodzinie

Krzywdzenie dziecka ma wiele negatywnych konsekwencji – zaburza jego rozwój umysłowy, emocjonalny i społeczny, skutki doświadczanej traumy mogą trwać latami.

 

Pomoc dziecku, które doświadczyło krzywdzenia jest szczególnie trudna. Dzieci rzadko ujawniają, że doświadczają przemocy w rodzinie. Boją się konsekwencji przyznania, że dzieje im się krzywda – utraty miłości rodziców, rozpadu rodziny. Natomiast rodzice stosujący przemoc najczęściej to ukrywają, a w sytuacji podejrzeń zaprzeczają, że krzywdzą swoje dziecko. Ocena sytuacji dziecka w takich przypadkach wymaga wnikliwej diagnozy rodziny, prowadzonej przez kompetentnych profesjonalistów, mających wiedzę na temat zjawiska przemocy i jego mechanizmów. Głównym celem takiej diagnozy i podejmowanej na jej podstawie interwencji powinno być dobro dziecka, w tym ochrona jego bezpieczeństwa, zdrowia i życia.

Każdy, kto wie o przemocy stosowanej wobec dziecka lub podejrzewa jej występowanie ma moralny i prawny obowiązek zawiadomienia o tym. Profesjonaliści mają prawny obowiązek powiadomienia policji, prokuratury (art. 304 kpk) lub sądu rodzinnego (art. 572 kpc), gdy podejrzewają, że dziecko doświadcza przemocy w rodzinie. W szczególności dotyczy to również terapeutów pracujących z rodziną.

W 2010 r. powstało Krajowe Partnerstwo na Rzecz Ochrony Dzieci Przed Przemocą z inicjatywy Fundacji Dzieci Niczyje. Zrzesza organizacje pozarządowe, które koncentrują swoje działania na pomocy dzieciom krzywdzonym oraz przeciwdziałaniu problemowi przemocy wobec dzieci.


10 wskazówek, jak wychować dziecko bez przemocy

 

Dając dziecku klapsa, krzycząc na nie bądź je szarpiąc, dopuszczamy się przemocy fizycznej. Często potem tłumaczymy się, także sami przed sobą, że sytuacja nas przerosła: zostaliśmy wytrąceni z równowagi, czuliśmy się bezsilni lub nie zapanowaliśmy nad silnymi emocjami. Mówiąc tak, odpowiedzialnością za własne zachowania obciążamy … dziecko. A to duży błąd. O ile bowiem nie mamy wpływu na emocje, jakie przeżywamy, stając się uczestnikiem jakiejś sytuacji, o tyle jesteśmy odpowiedzialni za to, jak sobie z nimi poradzimy. Jesteśmy dorośli - odpowiadamy za swoje zachowania.

Jak wychować dziecko bez przemocy

1.    Okazuj swojemu dziecku miłość, zainteresowanie i ciepło. Pokazuj mu, jak bardzo jest dla ciebie ważne. Szanuj je i licz się z jego zdaniem, pozwalaj podejmować małe decyzje. Obdarzaj je pozytywną uwagą – zwracaj na nie uwagę nie tylko wtedy, gdy coś zbroi, wygłupia się bądź jest niegrzeczne. 

2.    Bądź przy dziecku – na co dzień i od święta, a zwłaszcza wtedy, gdy przeżywa silne emocje. Gniew, wzburzenie, rozpacz – to trudne dla nas, dorosłych, a co dopiero dla szkraba, które niewiele wie o sobie, świecie i o sposobach radzenia sobie ze wszystkim, co trudne i bolesne? 

3.    Ustal jasne zasady i określ granice. Bądź konsekwentna - pozwól, by dziecko poniosło konsekwencje swoich zachowań (wiesz, że konsekwencje, które dziecko odczuje na własnej skórze, w odróżnieniu, od kary – uczą?)

4.    Mów, rozmawiaj, tłumacz, ale i dawaj dziecku przykład swoim zachowaniem. Pamiętaj, że to ty jesteś jego wzorem do naśladowania, a dzieci są doskonałymi obserwatorami i z pewnością zauważą rozdźwięk między tym, co deklarujesz, a tym, co robisz.

5.    Nagradzaj, chwal i doceniaj – to wzmacnia pozytywne zachowania i sprawia, że dziecko chętnie będzie je powtarzało, będzie otwarte na nowe doświadczenia i – co chyba najbardziej istotne – będzie pewne siebie i swej wartości.

6.    Mów dziecku, co czujesz, w związku z konkretnym, negatywnym zachowaniem. Nazywaj uczucia (i pomagaj nazywać dziecku), mów o twoich oczekiwaniach i konsekwencjach. Stosuj proste, nie zawoalowane komunikaty. 

7.    Jeśli sytuacja na to pozwala, spróbuj rozładować atmosferę humorem. Ignoruj też zachowania, których nie akceptujesz, jeśli masz małe dziecko (do 3. roku życia) – np. przekleństwa.

8.    Dbaj o siebie, o swoją kondycję psychiczną i fizyczną. Daj sobie prawo do przeżywania emocji.HYPERLINK "http://www.dziecirosna.pl/przedszkolak/wychowanie/trudne_emocje_rodzicielskie_jak_sobie_z_nimi_radzic.html" 

9.    Zerknij też, jak postępować z dzieckiem, które zachowuje się w sposób nieakceptowany.

10.     A jeśli czujesz, że zaraz wybuchniesz 


Przemoc w rodzinie

Przemoc w rodzinie może pojawić się w życiu każdej osoby, bez względu na jej wiek, płeć, poziom wykształcenia, pochodzenie czy status materialny. Żadna jednak osoba, która jej doświadcza nie jest skazana na jej doznawanie. Przed doznawaniem przemocy ze strony bliskich osób można się bronić – trzeba jednak przerwać milczenie i zwrócić się po pomoc do specjalistów.

 

PROCEDURA "NIEBIESKIE KARTY"

 

W przypadku podejrzenia występowania zjawiska przemocy w rodzinie wszczynana jest procedura „Niebieskie Karty”. Podejmowanie interwencji w środowisku wobec rodziny dotkniętej przemocą odbywa się w oparciu właśnie o tę procedurę. Obejmuje ona ogół czynności realizowanych przez służby w związku z uzasadnionym podejrzeniem zaistnienia przemocy domowej.

Procedura wszczynana jest w sytuacji, gdy dany podmiot w toku prowadzonych czynności służbowych powziął podejrzenie stosowania przemocy wobec członków rodziny, w wyniku zgłoszenia dokonanego przez członka rodziny lub przez osobę będącą świadkiem tego typu przemocy. Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie nakłada obowiązek prowadzenia procedury "Niebieskiej Karty" na przedstawicieli jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, Policji, oświaty i ochrony zdrowia.

Dokumentem wszczynającym procedurę i stwierdzającym podejrzenie występowania przemocy domowej jest formularz „Niebieska Karta - A”, który wypełniany jest przez przedstawiciela jednego z wyżej wymienionych podmiotów. Wszczęcie procedury poprzez wypełnienie formularza może odbyć się w różnych okolicznościach: podczas interwencji patrolu policyjnego w domu, w Ośrodku Pomocy Społecznej, podczas wizyty pracownika socjalnego w środowisku czy na przykład w szkole, do której uczęszcza dziecko. „Niebieska Karta - B”, która stanowi zbiór przydatnych informacji powinna być przekazana osobie doświadczającej przemocy po wypełnieniu części A. Elementami procedury „Niebieskie Karty” jest również cześć „Niebieska karta - C” oraz „Niebieska Karta - D”, które wypełniane są w toku podejmowania kolejnych czynności. Wypełnioną „Niebieską Kartę - A” przekazuje się Przewodniczącemu Zespołu Interdyscyplinarnego działającego na terenie danego miasta w ciągu 7 dni od daty jej wypełnienia. 

ZESPÓŁ INTERDYSCYPLINARNY I GRUPY ROBOCZE

Z procedurą „Niebieskiej Karty” nierozerwalnie związana jest działalność Zespołu Interdyscyplinarnego oraz grup roboczych. Zespół Interdyscyplinarny to grupa specjalistów prezentujących różne dziedziny, współpracujących ze sobą w celu budowania lokalnego systemu wsparcia dla rodziny zgodnie z zapisami ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz zsynchronizowania i wypracowania standardów współpracy przedstawicieli różnych grup zawodowych i społecznych pracujących i zajmujących się problematyką przemocy.

Do pracy z konkretną rodziną powoływane są grupy robocze, w skład których wchodzą osoby bezpośrednio pracujące z konkretną rodziną lub znające jej sytuację. Skład grup roboczych może zmieniać się w zależności od bieżącej sytuacji rodziny, potrzeb i działań. Zadaniem grupy roboczej jest opracowanie planu pomocy i taki podział zadań między jej członków, by praca z rodziną przyniosła jak najlepsze efekty. Głównym celem pracy przedstawicieli służb w ramach grup roboczych jest zatrzymanie zjawiska przemocy występującej w danej rodzinie.


Podstawowe informacje: jak rozpoznać, czy dziecko w rodzinie jest krzywdzone

1. Krzywdzenie psychiczne: upokarzanie, odrzucanie, izolowanie, ignorowanie, wyszydzanie, krytykowanie, terroryzowanie, zmuszanie do wysiłku przekraczającego jego możliwości, zastraszanie, grożenie dziecku. Dziecko doznające takiej przemocy zachowuje się nieadekwatnie do wieku, wykazuje zaburzenia jedzenia (niedojadanie, nadmierne objadanie się, wymioty), okalecza się, ma problemy ze snem i koszmary, odczuwa strach przed zaśnięciem.


2. Wykorzystywanie seksualne: dziecko wykorzystywane seksualnie jest nadmiernie rozbudzone, dużo mówi o seksie, unika kontaktu z dorosłymi, opisuje zachowanie osoby dorosłej wskazujące na to, że ta próbowała je uwieść. Dziecko takie jest przygnębione, wycofane, ma problemy z koncentracją uwagi, zaczyna zachowywać się agresywnie, ma trudności w relacjach z rówieśnikami, odmawia przebierania się w towarzystwie innych. Ma także problemy ze snem, przejawia dolegliwości bólowe intymnych części ciała, a także głowy i brzucha. Zdradza trudności np. z siedzeniem, chodzeniem, oddawaniem moczu, kału, ma częste infekcje dróg moczowo-płciowych, widoczne siniaki na klatce piersiowej, pośladkach, podbrzuszu, udach oraz otarcia, zaczerwienienia, stany zapalne skóry, a także krwawienia. Sygnałem ostrzegawczym jest również zbytnia erotyzacja dziecka oraz odgrywana przemoc seksualna, np. na lalkach, zabawkach.


3. Zaniedbania bytowe, wychowawcze: zauważalne objawy u dziecka to w szczególności bardzo niska higiena osobista (dziecko jest brudne, cuchnie, ma brudne paznokcie i ubranie, widać ślady licznych ukąszeń, świerzb). Dziecko takie jest głodne, często choruje, jest zmęczone, apatyczne. Rodzice nie zwracają uwagi na potrzeby dziecka.

Objawy zaniedbania dziecka w wieku przedszkolnym:

a) fizyczne: niski wzrost, małogłowie, dziecko jest zaniedbane i brudne,
b) rozwojowe: opóźniony rozwój mowy, ograniczony zakres uwagi, niedojrzałość społeczno-emocjonalna, zaburzenia procesów poznawczych i zdolności uczenia się,
c) zachowanie: nadmierna pobudliwość, agresja, impulsywność, zaburzenia nerwicowe.

Data dodania: 03-06-2019